هم خوانی ها

دارُالمُلک : پایتخت
در : دروازه ( مثال : و به در ِ هرات جنگ کردند)
سلخ : پایان ماه ( مثال : سلخ ِ شوال این سال)
راست شد : سامان گرفت ( مثال : تا کار امیر محمود راست شد)
غُرّه : اول ماه ( مثال : غرّه ی ماه ربیع الاول...)
روی : امکان ( چون روی ایستادن نبود)
دم : دنبال ( و خصمان به دُم رفتند)
شمار خویش نیکو برگیر : حساب کار خودت را بکن
اِدبار : نگون بختی ( چون اِدبار آمد، همه ی تدبیر ها خطا شود)
شبگیر : سپیده دم ( شبگیر ِ روز یکشنبه)
معظم : بیشتر
بمالیدند : گوشمالی دادند ( مثال : و معظم لشکر امیر سبکتگین را نیک بمالیدند)
آسوده : تازه نفس ( با سواران سخت گزیده و مبارز و آسوده)
چُربک :فریب ( چربک امیر خراسان بخورد)
نشانده آید : بازداشت شود
عُتاب : پارچه ابریشمی موج دار
وکیل ِ در : نماینده مقیم درگاه
مُشاهره : ماهیانه

عبارت های دوست داشتنی :

_ رسولان آمدند و شدند تا صلحی افتد، نیفتاد ( ببینید چقدر موضوع رو موجز گفته و معنی هم کامله. نمی دونم اون موقع هم کاما و اینها بوده یا نه. اگه کسی می دونه بگه لطفا. ولی به فرض هم که نبوده باشه، به جای پرحرفی منظور رو با یک کلمه گفته.)
_ بوعلی شکسته شد ( یعنی بوعلی شکست خورد، شکسته شدن بار تراژیک میده به ماجرا)
_ امیران ِ سبکتگین و محمود از هرات برفتند ( نگفته امیر سبکتگین و امیر محمود از هرات ...)
_ خاندان شما قدیم است و اختیار نکنم که در دست من ویران شود ( ویران رو ما برای بنا و ساختمون به کار می بریم)
_ شبگیر روز یکشنبه
_ و غلامش ، ایلمنگو، قیامت بر خوارزمیان فرود آورد تا او را رها کردند.
_ چُربک
_ و کار سامانیان به پایان رسیده بود- اگر خواستند و اگر نخواستند.
_ چون به کوی چایچیان رسید، پرسید که " اینجا را چه گویند؟" گفتند فلان ( فلان، اینجا خیلی خوب بود. بیهقی خیلی خوب جلوی هر نوع تکرار بیهوده ای رو می گیره توی نوشتن. )
_ موزه ی بلند ساق ( به جای ساق بلند)

تفسیر و تعبیر های شخصی :

* این ماجرای پیشگویی منجمان من رو یاد مکبث انداخت و پیشگویی های سه تا خواهر جادوگر
* اونجایی که میگه پسر بوعلی بر هوای زنی یا غلامی به نشابور باز آمد و متواری شد اشاره کاملا مستقیمی اه به ... که خیلی جالبه که اون موقع انقدر علنی بوده ماجرا .
* آخر متن بیهقی میگه امیر محمود قرار گرفت و محتشم شد. و دل در غزنین بسته بود. و هر کجا مردی یا زنی در صناعتی استاد یافتی، اینجا می فرستاد. سه نکته مهم این جمله اینه که زن ها هم اون موقع می تونستند در صناعت وارد بشند، و علاوه بر اون استاد بشند و تازه روشن اندیشی محمود رو می رسونه که در انتخاب و گزینش کارآمد ها به جنسیت شون اهمیت نمی داده.