هم خوانی ها

فراخ: پهن
منجوق: ماه چه ی سر علم
بدره: کیسه
خضرا: عمارت مشرف به چمنزار
راد: جوان مرد
فراخ کندوری: گسترده خوان
طیرگی: تندخویی
نادره: واقعه ی عجیب
صبوح: شراب خوردن صبح
خوران خوران: در حال خوردن
زاویه: گوشه ی دنج
فروگذاشت: گذشت
بیستگانی خوار: مواجب گیرنده
مراغه: غلتیدن
سرای پرده: خیمه گاه پادشاه
رقعت: نامه کوتاه, یادداشت
برخواست نشست: می خواست سوار شود
بداشتند: نگه داشتند
بنوشت: درپیچید
دواتدار: متصدی دوات خانه
خاصگان: ندیمان ویژه
نقیب: سردسته
موزه: کفش
عقابین: دو چوب مخصوص مجازات مجرم
ایادی: نیکی ها
احماد کردیم: ستودیم
شبگیر: سپیده دم
شکرستان:‌خوش خنده, شوخ طبع
خلقان: جامه ی فرسوده
ستورگاه: اصطبل
کاره: ناپسنددارنده
ناخویشتن شناس: بی ادب
مواضعه: قرارداد
زی: پوشش
بنداری: اشرافی

عبارت های قابل توجه:

- و خوران خوران به کوی عباد گذر کرده
- بازار عاشقان
- حصیری را خیال بست چنان که مستان را بندد
- و این حال روز پنجشنبه رفت, پانزدهم صفر. آمد تازان تا نزدیک خواجه احمد و حال بازگفت, به ده پانزده زیادت, و سر و روی کوفته و قبای پاره کرده بنمود.
- شکرستانی بود در همه ی حال ها
- ناخویشتن شناس
- و نیکو سخن پیری بود, تواضع ها نمود.
- استادم به تهنیت برنشست و من با وی آمدم. حصیری با پسر تا دورجای پذیره آمدند و بنشستند و هر دو تن شکر کردن گرفتند.
- و حصیری آن روز در جبه ای بود زرد, مرغزی. و پسرش در جبه ی بنداری , سخت محتشم.